24: Triclinium

Introductie

Terwijl de slaven Afer en Delia de eetkamer voorbereiden voor het diner, vertelt Afer een verhaal over Narcissus en Echo.

Servus, cuius nomen est Afer, et serva nomine Delia

ad cenam triclinium parant. In lectis mollia strata

ponunt, faciunt e floribus coronas, quibus ornant

triclinium. Inter opus sermonem habent.


Delia: Qui iuvenis in pictura est, quam videmus

   in muro?

Afer: Est Narcissus, qui pulcherrimus erat, sed

   cunctas puellas, quarum sensit amorem,

   spernebat. Puella, quae maxime Narcissum

   amabat, erat Echo. Ea ultro nulla verba dicere

   poterat.

Delia: Nonne amor eam mutam fecerat?

Afer: Immo. Poena deorum fuit. Echo tantum

   repetere poterat ultima verba, quae homines

   alii dixerant. Puella in silva vivebat. Quondam

   silvam Narcissus intravit. Echo, ut formam

   corpusque Narcissi conspexit, amore ardebat.

   Eum vocare temptabat, sed non potuit. Movit

   ramos arborum, inter quas se condiderat. Id

   Narcissus audivit. Rogavit: ‘Ecquis adest?’ Echo

   respondit: ‘Adest.’ Narcissus, quia nusquam

   hominem vidit, voce magna clamavit: ‘Veni!’

   Repetivit Echo: ‘Veni.’

Delia: Puella misera! Nonne accedere ad eum

   cupivit? Num audebat?

Afer: Per breve tempus dubitabat. Tunc ad

   Narcissum cucurrit et sine verbis osculum

   ei dedit.

Delia: Fabula optima! Amor omnia vincit et ...

Afer: Minime! Narcissus eam depulsavit. ‘Nemini

   licet me tangere,’ inquit, ‘nedum tibi!’ Dei autem

   eum poena gravi puniverunt ob superbiam,

   qua spreverat omnes. Narcissus in aqua fontis

   imaginem suam conspexit. Statim iuvenem,

   cuius imaginem vidit, amavit, sed eum

   tangere non poterat. Tristis ad fontem sedebat.

   Dolore tabescebat, donec dei misericordiam

   ostenderunt Narcisso, quem mutaverunt in

   florem.